IMG_9172 YES.JPG

"Ik zou iedereen
een puzzeltocht willen laten lopen."

José de Boer, moeder van Susanne

“Voor mijn uitvaart vind ik het lastig om buiten het geijkte te denken. Ik kom niet verder dan een muzieklijstje. Pas toen je me die ene bijzondere kist liet zien, besefte ik me dat er zo veel meer mogelijk is. Maar ik heb daarvoor wel inspiratie nodig.”

Best vreemd om met mijn eigen moeder in gesprek te zijn over haar uitvaart. Een onderwerp dat eigenlijk zo belangrijk is, maar dat niet snel ter sprake komt en bovendien ook nog ongemakkelijk is. Allebei hebben we dan ook snel natte ogen.

“Waarom zouden mensen
stil moeten zitten
op hun stoel?

 

En als ze zich voorstelt hoe ze het liefst een grote verjaardag zou vieren? “Dan zou ik iedereen wel een puzzeltocht willen laten lopen.” Opeens twinkelen de ogen. Dít is mijn moeder.

“Waarom zouden mensen bij een uitvaart stil moeten zitten op hun stoel? Zo stijf en serieus. Dat hoeft toch niet? Ik vond het nooit fijn in het gelid. Natuurlijk is het wel afhankelijk van hoe oud ik ben als ik doodga, maar wat mij betreft mag het speelser zijn. In beweging.”

Of we haar dan ook moeten vervoeren met een fiets? “Kan dat? Ja, dat past wel goed bij mij. Frisse lucht, in beweging, door het landschap.”

Mijn zus en ik vonden als pubers dat onze moeder altijd te sportief fietste, wild heen en weer bewegend, met rood hoofd. Daar wilden we natuurlijk niet naast gezien worden.

Inmiddels fietsen we zelf net zo fanatiek.

Ik maak een voorstelling van de route naar het crematorium in het dorp, grenzend aan de akkers. Mijn zus en ik op die fiets. Door het landschap. De bomen op de dijk die meebewegen met de wind. Onze moeder leerde ons dit soort mooie dingen te zien.

 
 
 
 Het landschap waar mijn moeder zo sportief doorheen kan fietsen. 

Het landschap waar mijn moeder zo sportief doorheen kan fietsen. 

 
 Je mag iemand dus ook op een fiets vervoeren. (foto: derouwfiets.nl) 

Je mag iemand dus ook op een fiets vervoeren. (foto: derouwfiets.nl) 

Inmiddels heb ik een piepstem. Ik vraag haar of ze dat nieuwe crematorium in het dorp wel mooi vindt. “Je kunt er ook buiten zitten. Het is prima.” Als het maar mooi weer is.

Nog even over die kist. “Ik heb altijd een liefde gehad voor textiel, voor fijn materiaal. Die kist die je mij liet zien, gemaakt van vilt, lijkt me heel mooi.” Ze bedoelt de PU-REST. Deze kist is ontworpen door interieurarchitect Suzan van der Schenk. Ze was ziek en ze wilde heel graag in foetushouding worden begraven. Slapen op haar rug vond ze namelijk niks. Ze ontwierp een brede kist waarin dat kon. Met ook een speciale uitvoering in wolvilt.

 De PU-REST is gemaakt voor een zijligging.

De PU-REST is gemaakt voor een zijligging.

 
 

“Toen de moeder van mijn beste vriendin overleed, werden haar patchwork quilts bij de kist neergelegd. Zij kon altijd prachtig handwerken, dus dat was zo mooi!” Het brengt mijn moeder op het idee om misschien ooit zelf een kleed te maken voor in haar kist.

Over de muziek had mijn moeder al langer nagedacht. “Het is vooral filmmuziek, zoals de opening theme van Fargo van de gebroeders Coen. Dit is gecomponeerd door Carter Burwell. Prachtig, die opbouw naar dat bombastische. En Adagio for Strings van Samuel Barber. Ooit luisterde ik naar een college van Erik Scherder, hoogleraar neuropsychologie, die vertelde over de universele meeslependheid van deze muziek.”

“En eigenlijk denk ik ook nog aan de Jet Song uit West Side Story. When you're a Jet, you're a Jet all the way. From your first cigarette to your last dying day. Of is dat té musical?”

 

De tracks van José:

 
 
 

Wil je in gesprek over jouw laatste wensen? Neem contact met me op. 

 

Lees ook:
"Een avondmeditatie zou wel bij me passen."

Daan Duijvestein, man van Susanne