Ontdekking van de hemel

 

Hallo wereld van koffie en kleffe cake.

Dat dacht ik toen ik startte als begrafenisondernemer.
De voorstelling die ik maakte als buitenstaander van de branche was.. hoe zal ik het zeggen.. niet bepaald inspirerend. Maar wat blijkt? Er is zo veel moois gaande in de uitvaartwereld!
Je moet alleen wat beter zoeken.

 

 

 

floral_designer_new_york_apbio.png
Foto boven:
A.P. Bio Floral Design
 

 

Grauwe gezichten, gedateerde uniforms, smakeloze catering en lelijke omgevingen. Dat waren mijn ervaringen bij de begrafenissen die ik in mijn leven had meegemaakt. Dus ook mijn verwachting van wat ik in de uitvaartwereld zou aantreffen. En precies wat ik radicaal anders wilde gaan doen.

 

De wereld waar ik vandaan kwam, een bank, was best een andere. Ik stapte van Vitra-meubilair over naar grafkisten en van strategiestukken naar rouwkaarten. In mijn vorige werkende leven had ik veel te maken met ecobrands, designers, social enterprises, pioniers en ambachtsmensen. Veel aandacht voor schoonheid, duurzaamheid en authenticiteit. Hoe belangrijk als je afscheid moet nemen...

 

Meteen bij de start van mijn bedrijf ging ik daarom op zoek naar partners die mij zouden passen. Mensen die liefde in hun werk stoppen. Google, beurzen, tijdschriften, folders: via de voor de hand liggende wegen trof ik vooral de geijkte dingen. And geijkt is not really my cup of tea. Meer inspirerende dingen qua rituelen, ceremonies, design, locaties, catering en styling vond ik via Pinterest en Instagram. Maar ja, óf het ging over bruiloften óf het was aan de andere kant van de wereld. Was er in ons calvinistische landje dan echt niks van een beetje kleur?

 

Rouw, dood en afscheid zijn misschien geen inspirerende onderwerpen. Maar mensen wel (dat zei ik eerder in een interview met de Verhalenbar). Een afscheid vormgeven zoals iemand was, ondergedompeld worden in iemands leven, kan heel inspirerend zijn. Net als een bruiloft. Met specifiek eten, muziek, of een plek die belangrijk was. Als finaal eerbetoon, een ultiem portret.

 

In de uitvaartwereld is ‘persoonlijk’ het meest gehoorde credo. Van de doodgraver uit het dorp tot de grote verzekeringsgigant. Maar écht persoonlijk wordt het pas als je alle mogelijkheden kunt inzien en je eigen keuzes kunt maken. Dat je naar eigen smaak kunt kiezen uit een kleurrijk palet van locaties, catering, bloemen, setting, grafisch design, performances, rituelen, alles. Zonder tegen muren aan te lopen van 'zo hoort het niet', 'dat hebben we niet' of 'dat kan hier niet'. Dat je alles met behulp van je eigen netwerk zelf mag maken en regelen, bij jouw lievelingsadresjes. 

 

Waar kun je inspiratie opdoen om dingen tegen te komen die bij jou passen? Wie gidst je hier doorheen? Er moesten toch ook in Nederland wel mensen zijn die dit snappen?

 

Ik vond ze, en ik ben ze nog steeds aan het vinden. Want net als met het vinden van je juiste adresjes voor goed eten en fijne spullen - waar je ongeveer je hele leven over kunt doen - pas na wat langer te zoeken. Via zijweggetjes, wat richting vragen en toeval. Het lijkt de liefde wel.

 

 
Ik heb gemerkt hoe belangrijk ik het vind om sympathieke partners te hebben, naast professioneel natuurlijk.
 

Een belangrijke raadgever was een ondernemer die precies bij mijn start úit het vak stapte: de Amsterdamse Hester Hobbelink (zij is een tof ander bedrijf begonnen: StadScala). Het was best uniek voor de toch wat stugge branche hoe enthousiast en behulpzaam ze mij op weg hielp. Via Hester leerde ik Peter de Haan kennen, een klein ondersteunend bedrijf voor begrafenisondernemers in postmortale verzorging en rouwvervoer. Ik heb gemerkt hoe belangrijk ik het vind om sympathieke partners te hebben, naast professioneel natuurlijk. Intuïtief voelde het meteen goed bij Peter en zijn team en sindsdien kan ik niet zonder hen. 

 

In Peters opslag staan altijd kisten van Akidia, en ik besloot eens langs te rijden bij de fabriek van deze jonge ondernemers in Rotterdam. Een klein bedrijf van Tim van 't Veer en Bram Koppert, die natuurlijke houten kisten maken vanuit goed beheerde Europese bossen. Wat me meteen overtuigde, was hun statement tegen spaanplaat kisten. Spaanplaat zit vol giftige stoffen die vrijkomen bij begraven en cremeren. Het is absurd dat het in Nederland nog steeds toegestaan is, want in onze buurlanden is spaanplaat verboden. Tegen de families die ik begeleid, leg ik altijd uit dat ze alle kisten mogen kiezen - van welke leverancier dan ook - maar dat ik één principe heb: géén spaanplaat. 

 

 
Doorgaans zijn crematoria namelijk niet de plekken waar je dood gevonden wilt worden.
XI_detail_04.jpg

 

Waar ik families altijd bewust van probeer te maken, is de mogelijkheid om voor een andere locatie te kiezen dan de aula van een crematorium. Doorgaans zijn crematoria namelijk niet de plekken waar je dood gevonden wilt worden. Niet alleen is de ambiance vaak wat steriel, de intensieve logistiek van deze locaties maakt dat je er niet met rust kunt zijn en bovendien is de gastvrijheid niet zoals in de horeca. Als je in rouw bent en emotioneel, is het op zijn minst prettig om ergens alle tijd te mogen zijn, te kunnen aarden. Een ultieme plek in Amsterdam is wat dit betreft Huize Frankendael. Hier kun je je terugtrekken, buiten wandelen, samen zijn met vrienden en familie, en vooral: genieten van de beste slow food. 

 Bij Huize Frankendael in de Watergraafsmeer voel je je direct thuis.

Bij Huize Frankendael in de Watergraafsmeer voel je je direct thuis.

 

Laatst was ik ook nog bij Vleck Wijnen in de Eerste Helmersstaat. Naast de winkel is Vleck Sous, een ontzettend fijne plek om met een groepje mensen te zitten en natuurwijnen te proeven. Eigenaar Michiel zei tegen me: je mag altijd een keer komen uithuilen met de familie. Wat een fijn idee. Ik heb deze uitnodiging nog niet verzilverd, maar de eerste wijnliefhebbende familie ga ik het zeker voorstellen. 

 

Wat catering betreft heb ik ook de meest inspirerende mensen om me heen: Lieke Maas, Jessie en Vera van Cousine, maar ook plekken waar ik de beste spullen kan ophalen zoals MAMA / Concept of Life, Eriks Delicatessen, RaïnaraïBrandt & Levie, Holtkamp, Sharp Sharp en Richenel's Patisserie. Vooral als het afscheid thuis plaatsvindt, of op een eventlocatie, dan vliegen we de lekkerste dingen gewoon in. 

 

 
Je mag altijd een keer komen uithuilen met de familie.

En verder is het elke keer improviseren: wat zou bij iemand hebben gepast? Ik wens mensen eigenlijk vooral toe om hier al bij leven over na te denken. Als je je niet zou beperken tot 'wat hoort', hoe zouden mensen dan ultiem afscheid van jou nemen? Op welke plek is dat, wat gebeurt daar, wat gaan mensen eten en drinken? En wat staat er voorop de kaart die mensen voor lange tijd een plekje geven in hun huis? Wat straalt het uit? Wat laat je achter?

 

Het ultieme platform voor inspiratie rondom uitvaarten is er voor mij nog niet. Tot die tijd probeer ik zo veel mogelijk inspiratie zelf te delen. Dus kom af en toe kijken op mijn website of volg mijn posts op Instagram

 

 
vt wonen.jpg

Als het met iets meer smaak mag zijn

Green living lab.jpg

Waar je wél dood gevonden wilt worden